بزرگداشت و احترام  به شخصیت ، برای کودک و بلکه برای هر انسانی یک نیاز طبیعی است . در اثر غریزه حب ذات که در طبیعت کودک نهاده شده ، به ذات خویش علاقه دارد ، میل دارد دیگران نیز شخصیت او را بپذیرند و گرامی بدارند. چنانچه این نیاز طبیعی در خانواده تامین شد احساس آرامش می کند، و به نفس خویش اعتماد پیدا می کند .از استعدادهای نهفته اش استفاده می نماید ، و با دلگرمی و امید به موفقیت در مسیر زندگی قدم بر می دارد و به خانواده و دیگر مردم خوش بین می شود ٰ ،  آنان را قدر شناس و قابل اعتماد می شناسد و از همکاری با افرادی که قدر او را شناخته و شخصیتش را گرامی می دارند. هراسی ندارد. به علاوه کودکی که مورد تکریم و احترام خانواده قرار گرفته ، احترام به دیگران را که یک صفت پسندیده است ، از آنان یاد می گیرد . بنابراین ، تکریم کودک برای تربیت صحیح و متعادل او ضرورت دارد .علاوه بر آن ، تکریم و احترام به کودک را می توان به عنوان یک روش تربیتی بشمار آورد که در پرورش سایر صفات نیک و جلوگیری از صفات بد می توان از آن استفاده نمود .وقتی شخصیت کودک مورد تکریم و احترام قرار گرفت و خود را بزرگ و محترم دانست سعی می کند شخصیت خود را حفظ و تقویت نماید . بدین وسیله می توان او را به کارهای نیک ، به عنوان اینکه با شخصیت محترم و گرامی تو سازگار است تشویق نمود . و از کارهای بد و اخلاق زشت ، به عنوان اینکه با شخصیت والای تو ناسازگار است بر حذر داشت .

 

منبع : اسلام و تعلیم و تربیت 2  از ابراهیم امینی